မထူးဇာတ္

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညေနဟာ
ေဗာ့ဒ္ကာ တခြက္နဲ႕ ျပည့္လွ်မ္းလို႔...
ဆာေလာင္ မြတ္သိပ္မႈကို မျဖည့္ဆည္းႏိုင္ေပမယ့္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အသိဉာဏ္ မဲ့တံုးေနတဲ့ ေကာင္ေတြ မဟုတ္ဘူး
အိုင္ဒီယိုလိုဂ်ီေတြ ျမင္မေကာင္းေအာင္
ရြတ္ေနၾကတဲ့ ေသခ်င္းဆိုး ဖက္ရွင္သမားေတြထက္စာရင္
ကၽြန္ေတာ္တို႔က သာတယ္...
မမွန္ဘူး ဒါေပမယ့္ မွားတယ္
မမွားဘူး ဒါေပမယ့္ မွန္တယ္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ကိုယ့္ေသတြင္း ကိုယ္တူးမယ့္
လူမိုက္စစ္စစ္ေတြ ျဖစ္တယ္...
ခပ္ရိုင္းရိုင္း သမိုင္းေတြနဲ႔
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်စ္တဲ့ေျမ
တေနကုန္ တေနခန္း ခါးေနရင္ေတာင္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ မိုက္တြင္းနက္စြာ
ယံုၾကည္ခ်က္ကို စြဲကိုင္တယ္....
ခင္ဗ်ား...
က်ဳပ္တို႔ေလာက္ မေမွာင္ရဲရင္
မရဲတရဲ အလင္းေတြနဲ႕ လာမလင္းနဲ႔
အိမ္ျပန္ခ်ိန္ ေပ်ာက္တဲ့ လမ္းတစ္ခုကို
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလွ်ာက္တယ္
က်ရႈံးခန္းေတြ အထပ္ထပ္ လြတ္က်ခဲ့ရင္ေတာင္
သဲတရွပ္ရွပ္.... ရာဇ၀င္ေတြကို
ေကာက္ယူရဲတယ္
ဂ်ီးအလိမ္းလိမ္း ထေနတဲ့ နံရံေတြ ျပိဳက်
တံခါးေပါက္ မရွိတဲ့ ဟင္းလင္းျပင္ကို ငါတို႔မက္တယ္...
ေဟာဒီမွာ...
ေသခ်င္းဆိုးေတြေရ...
က်ဳပ္တို႔ဟာ ခပ္ရဲရဲ ေရွ႕ထြက္ ေအာ္ဆဲရဲတဲ့ ေကာင္ေတြ ျဖစ္တယ္...
ကဲ.... ခင္ဗ်ားနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ စီးခ်င္းထိုးမယ္....။

(မေန႔က ညေနက ကိုေျမမႈန္လြင္ကိုသိုးထိန္းကိုမိုးလိႈင္ည အပါအ၀င္ အျခားေသာ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ကဗ်ာဆရာမ်ား ႏွင့္ စကားစျမည္ေျပာရင္း တထိုင္တည္း ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလး ျဖစ္ပါတယ္။)

မင္းယြန္းသစ္

0 Comments:

Post a Comment