အဲဒီလမ္းက . . .

ငါသြားဖုိ႕ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့ကြယ္

 

ငါ မသိ . . .

ငါ မရွိ . . .

ငါ မထိ . . .

ငါ မရိ . . .

 

ႏႈတ္ဆက္လုိက္ပါတယ္ . . .

ကေလးမရယ္ . . .

 

တိမ္ဆိုတာ .. ျမဴခုိးေတြနဲ႕

ဖံုးထားတဲ့ အေယာင္ေဆာင္

ဝါဂြမ္းလွလွေလး တခုေပါ့

 

ေဆာင္းေငြ႕ေငြ႕နဲ႕ ႏွင္းတပြင့္ကုိ ျမင္ရင္

နင့္ကုိ ငါလြမ္းမယ္။

ေႏြဦးမွာ  ငွက္ကေလးေအာ္သံသဲ့သဲ့နဲ႕

စကားေျပာခ်ိဳတဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္ကို

ငါလြမ္းမယ္။

မုိးစက္ေတြ ခုန္ေပါက္ျမဴးေဆာ့

ခ်စ္ေသာ ရြာသူမေလးတေယာက္ကုိ

ငါျပန္ျမင္ေယာင္ပါ့မယ္ကြယ္။

 

နိဗၺာန္မွာ မီးတၿပိဳက္က

သုန္သုန္လင္းေနၿပီ . . .

နတ္ေလာကဘံုကို ဦးတည္

မိုးမခ်ဳပ္မွီ . . .

မိုးတိတ္ေတးတုိ႕ သီ

 

ဟုိးက . . .

ေစာင္းသံ ယဲ့ယဲ့ကုိ ၾကားရတယ္

 

လိုက္ပါသြားေတာ့မလား

ေငးေနခဲ့ရမလား

ရပ္ေနခဲ့ရမွာလား

ငါမသိေတာ့ပါဘူးကြယ္

 

ငါ့မ်က္ႏွာမူရာတည့္တည့္က

တနဂၤေႏြေတြကို ရိတ္သိမ္း

ခ်စ္ရပါေသာ ရြာသူမရယ္

လြမ္းတယ္(လြမ္းတယ္ကြယ္)

 

အိပ္မက္ထဲက ထြက္ခြာသြားတဲ့

ျမင္းခြာသံေတြၾကားမွာ . . .

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကသူ႕ကုိယ္သူပုတ္

ႏိုးတဝက္ျဖစ္တဲ့ ေတးတပုဒ္နဲ႕ ငါ့ကုိ လႈပ္ႏိႈးတယ္

 

မေလွာင္ပါနဲ႕ကြယ္ . . .

က်ိဴးက်ိဴးႏံြႏြံ ငါ့မွာလည္း . . .

ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေပြ႕ဖက္ထားေပးမယ့္

ရင္ခြင္ေသးေသးေလးတခုေတာ့  ရွိပါရဲ႕

 

ႀကိဳးမိန္႕ကုိ မေၾကာက္ဘူး

ဒါေပမယ့္ေလ . . .

ငါ့ကို . . . ဒုန္းဆုိင္းၿပီး

အေဝးကုိ ေျပးထြက္သြားမယ့္

ေျခသံေတြကိုေတာ့ေၾကာက္တယ္

 

စကားတခြန္းက ခၽြန္းသြားေတြလို

ေသြးတျမျမ . . . ငါ့ ႏွလံုးေသြးကုိ

ေဖာက္ေဖာက္ မေသာက္ပါနဲ႕

ကေလးမရယ္

 

ရထားဟာ ဘူတာကို စြန္႕ခြာထြက္ေျပး

ငါ … ဘူတာရုံေလးလို မျဖစ္ခ်င္ဘူး

ရမယ္ဆုိရင္ ကေလးတေယာက္လိုေျပးလုိက္ . . .

မထားခဲ့ဖို႕ ေျပာရင္း ေထြးပုိက္ထားေစခ်င္တယ္

 

တိမ္မွ်င္ေတြ ေကြ႕ေကာက္

မိုးေတြလည္း အံု႕စုိင္း

တနဂၤေႏြတုိင္း နင္ အပုိင္သာယူပါေတာ့

ကေလးမရယ္ . . .

 

ျမဴခုိးတေဝေဝ

အလြမ္းတုိ႕ ေၾကြက်

နင္ေလွ်ာက္ေသာ လမ္းတုိင္း

ငါ့ကို ေခၚပါ . . .

 

ၿပီးေတာ့ . . .

တိမ္လူကေလးရဲ႕ သက္တန္႕စာမွာ

ပုရပိုဒ္တခုကို ထမ္း. . .

နင့္ကုိငါ လြမ္းမယ္ . . .။

 

0 Comments:

Post a Comment