နင္တစ္၀က္ငါတစ္၀က္နဲ႔ငါတစ္၀က္နင္တစ္၀က္ထမ္းထားတဲ့ေကာင္းကင္



မနက္ျဖန္ကို မနက္ျဖန္လို႔မျမင္ခင္ကတည္းက

နင့္ကို ငါ့္ရဲ႕တစ္၀က္တစ္ျခမ္းလို႔ ငါျမင္တတ္ခဲ့တာ

မိသုေျႏၵေရ. . .  ခုေတာ့

မုိးကေတာင္ ငါ့ကိုတစ္၀က္ပဲစိုေအာင္ရြာတယ္။

 

တိမ္အေသေတြပါလားမိသုေျႏၵ

ဟိုးမွာ. . ဟိုး. . . . .မွာ ေလ

ခပ္နိမ့္နိမ့္ ေသေနၾကတာကြယ္

ေလေျပဟာေတာင္ သူတို႔နဲ႔မဆိုင္လိုက္သလိုပါပဲ။

 

နင္ေမ့ထားလိုက္တာလားမိသုေျႏၵ

နင္က ငါတစ္၀က္နဲ႔ နင္ျဖစ္သလို

ငါကလည္း နင္တစ္၀က္နဲ႔ငါျဖစ္ေနခဲ့တာ

တကယ္ဆိုေတာ့ ငါတို႔ဟာ

တစ္ေယာက္စီရဲ႕ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့အစိတ္အပိုင္းေတြပါ။

 

ေက်ာက္ေခတ္လူသားက

မီးကိုရွာေဖြေတြ႔ရွိသလိုမ်ိဳး

ကႏၱာရက စမ္းေခ်ာင္းကိုရွာေဖြေတြ႔လိုက္သလိုမ်ိဳး

မီးခိုးတန္းက ေကာင္းကင္ကိုရွာေဖြေတြ႔ရွိလိုက္သလိုမ်ိဳး

ငါနင့္ကိုရွာေဖြေတြ႔လာခဲ့တာပါ မိသုေျႏၵ ။

 

တေရြ႕ေရြ႕  . . .

တ. . . ေရြ႕  . . . ေရြ႕  . . .  ေရြ႕     ေန

မုန္တိုင္းမွာ ပန္းေတြပြင့္လာတယ္မိသုေျႏၵ

မုန္တိုင္းကပန္းေတြသယ္လာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္

မုန္တိုင္းမွာ ပန္းေတြပြင့္လာၾကတာ ။

 

ျဖည္းျဖည္းပဲသြားပါ

ခလုတ္ေတြတိုက္မိေနဦးမယ္

နင့္ေနာက္ကလိုက္မလာသလို

နင့္ကိုလဲဆြဲမထားပါဘူး မိသုေျႏၵရယ္။

 

သြားေတာ့ေနာ္. . .

မနက္ျဖန္ဟာ မနက္ျဖန္မျဖစ္ခင္မွာ

ငါတစ္၀က္ဟာနင္ျဖစ္လ်က္ပါသြား

နင္တစ္၀က္က ငါ့ဆီကထြက္သြားၾက. . . . . . . . .။         

0 Comments:

Post a Comment