တဘက္က လယ္တအုပ္...
တဘက္ကလဲ ေကာက္ရိုးတဆုပ္
အိုးပုပ္ခ်ိဳးရုပ္ လုၾကတဲ့ပြဲ...
လဲသူကလဲ.... ကြဲသူကြဲ....
ကုလားမႏိုင္ ရခိုင္မဲလိုမဲ...
သြားကက်ဲက်ဲ... မ်က္စိကမြဲ
အမ်ားကေအာ္လို႔ဆဲ...
မလိမ္မိုး မလိမ္မာေတြ ႏႈတ္လန္ထိုးၾကတဲ့ပြဲ....
မမွန္မဟုတ္ လန္ၾကဳတ္ ၾကတဲ့ ပြဲ
ေျမဇာပင္ေတြ အနင္းခံရတဲ့....ပြဲ
ပဋာစာရီေတြ ပလူးေျမခၾကရတဲ့ပဲြ....
အရူး ဘံုေျမာက္တဲ့သူေတြနဲ႕
မထူးပံုေပါက္တဲ့လူေတြရဲ႕လုပြဲယက္ပြဲ..
အျပဳစကားေတြနဲ႕ မုသားေတြ လွလွၾကီး သံုးတတ္ၾကတဲ့
အတၱေပါေတြရဲ႕ က်ပန္းစကားေျပာျပိဳင္ပြဲ...
နားကေလာစရာ အမ်ားေျပာလာတဲ့
စည္းရိုးအျပင္က ဖက္ရွင္သမားေတြရဲ႕
ခပ္ကဲကဲ ဂရုဏာေတာ္ေတြ အေထြးလိုက္ သြန္ေမွာက္ခ်ျပတဲ့ပြဲ...
အိမ္ၾကက္ေတြရဲ႕ ျမိန္ရည္ယွက္ရည္ အိုးမဲသုတ္ၾကတဲ့ပြဲ...
ရီစရာ၊ ပလီပလာ၊ မ်က္ရည္လည္ရႊဲ၊
တခါတေလ နက္နက္နဲနဲ..၊ တခါတေလနင့္ခနဲ၊ တခါတေလ မခ်င့္မရဲ..
ရသေပါင္းစံုေနျပီး ကိုယ့္အရပ္ ကိုယ့္ဇာတ္နဲ႕
ကိုယ့္ မင္းသား၊ မင္းသမီးၾကီးေတြ မနားတမ္း ကျပေနၾကတဲ့
ေအာ္...က်ဳပ္တို႔ ျမိဳ႕ရဲ႕... ပေဒသာျပဇာတ္သဘင္ပြဲ...။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညေနဟာ
ေဗာ့ဒ္ကာ တခြက္နဲ႕ ျပည့္လွ်မ္းလို႔...
ဆာေလာင္ မြတ္သိပ္မႈကို မျဖည့္ဆည္းႏိုင္ေပမယ့္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အသိဉာဏ္ မဲ့တံုးေနတဲ့ ေကာင္ေတြ မဟုတ္ဘူး
အိုင္ဒီယိုလိုဂ်ီေတြ ျမင္မေကာင္းေအာင္
ရြတ္ေနၾကတဲ့ ေသခ်င္းဆိုး ဖက္ရွင္သမားေတြထက္စာရင္
ကၽြန္ေတာ္တို႔က သာတယ္...
မမွန္ဘူး ဒါေပမယ့္ မွားတယ္
မမွားဘူး ဒါေပမယ့္ မွန္တယ္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ကိုယ့္ေသတြင္း ကိုယ္တူးမယ့္
လူမိုက္စစ္စစ္ေတြ ျဖစ္တယ္...
ခပ္ရိုင္းရိုင္း သမိုင္းေတြနဲ႔
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်စ္တဲ့ေျမ
တေနကုန္ တေနခန္း ခါးေနရင္ေတာင္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ မိုက္တြင္းနက္စြာ
ယံုၾကည္ခ်က္ကို စြဲကိုင္တယ္....
ခင္ဗ်ား...
က်ဳပ္တို႔ေလာက္ မေမွာင္ရဲရင္
မရဲတရဲ အလင္းေတြနဲ႕ လာမလင္းနဲ႔
အိမ္ျပန္ခ်ိန္ ေပ်ာက္တဲ့ လမ္းတစ္ခုကို
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလွ်ာက္တယ္
က်ရႈံးခန္းေတြ အထပ္ထပ္ လြတ္က်ခဲ့ရင္ေတာင္
သဲတရွပ္ရွပ္.... ရာဇ၀င္ေတြကို
ေကာက္ယူရဲတယ္
ဂ်ီးအလိမ္းလိမ္း ထေနတဲ့ နံရံေတြ ျပိဳက်
တံခါးေပါက္ မရွိတဲ့ ဟင္းလင္းျပင္ကို ငါတို႔မက္တယ္...
ေဟာဒီမွာ...
ေသခ်င္းဆိုးေတြေရ...
က်ဳပ္တို႔ဟာ ခပ္ရဲရဲ ေရွ႕ထြက္ ေအာ္ဆဲရဲတဲ့ ေကာင္ေတြ ျဖစ္တယ္...
ကဲ.... ခင္ဗ်ားနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ စီးခ်င္းထိုးမယ္....။

(မေန႔က ညေနက ကိုေျမမႈန္လြင္ကိုသိုးထိန္းကိုမိုးလိႈင္ည အပါအ၀င္ အျခားေသာ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ကဗ်ာဆရာမ်ား ႏွင့္ စကားစျမည္ေျပာရင္း တထိုင္တည္း ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလး ျဖစ္ပါတယ္။)

မင္းယြန္းသစ္

ႏႈတ္ဆက္လိုက္ၾကစို႔ဧပရာယ္
တစ္ေယာက္တစ္ရစ္
ျခစ္ခဲ့မိတဲ့ ၾကက္္ေျခခတ္ေတြပဲ
ဘယ္သူမွထူးၿပီး မွန္မလာေတာ့ဘူး ။

ေသြးပြင့္ေတြပါဧပရာယ္
တစ္္ေယာက္တစ္ျခမ္းကြဲခဲ့ၾကတာပဲ
ဘယ္ရင္ဘတ္မွ ပိုမနာခဲ့ပါဘူး ။

ဒီလိုပဲေပါ့ဧပရာယ္
နင္လည္းငါ့လို ၊ ငါလည္းနင့္လို
တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္
မာနနဲ႔ေပါက္တမ္း ကစားမိခဲ့တာကိုး ။

ဒီၿခံဳလႊာကို လႊမ္းပါဧပရာယ္
ႏွင္းဆီတို႔ရဲ႕က်မ္းစာမွာ
နင္ ဘိသိတ္ခံယူလိုက္ပါ
ငါ. . . ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရြတ္ေနတယ္ ။

နင္မသိလိုက္တဲ့ မိုးရာသီေလ
မခုိ႔တရို႕ေလးရြာေနတယ္
နင္ၾကည့္ပါ ၊ သိပါ ဧပရာယ္
အဲဒီ ျပည္လမ္းမက
လြမ္းေနရတဲ့ ကားဂိတ္ေလးကိုေပါ့

ဒါပါပဲ ဧပရာယ္
တို႔ႏွစ္ေယာက္ကိုက
တစ္ေယာက္တစ္ရစ္
ၾကက္ေျခခတ္ေတြ ျခစ္ခဲ့မိၾကတယ္. . . ။ ။

အဲဒီေန႔ေတြကို

ေျမပံုေပၚမွာလိုက္ရွာ

ရထားဟာ ကမ္းကိုကပ္ခဲ့ၿပီ ။

ပန္းပြင့္တစ္ျခမ္းဆူးတစ္ျခမ္းနဲ႔

မေတာ္တေရာ္ဖိနပ္ႀကီးကို

ပရမ္းပတာစီး

ၿမိဳ႕ႀကီးရယ္ . . .

ရန႔ံေတြက ေလွာင္တယ္ ။

မေန႔ညက

စံပယ္ေတြ တအိအိေၾကြက်လာသလိုပဲ

၀တ္မႈန္ေရ. . .

ငါ့ကို ရင္ဘတ္တစ္ေနရာစာေလာက္

ခင္းက်င္းခြင့္ေပးပါ ။

ႏွင္းဆီေတြေက်ာက္ခ်

ဘူတာရွာမေတြ႔တဲ့ရထား

တနဂၤေႏြမွာပဲ `နားမယ္´ ။ ။

ေခါင္းစဥ္ - ဇာတိ


တနဂၤေႏြမွာ
ဝတ္မႈန္ေလးေတြ အခ်င္းခ်င္း စကားမ်ားၾကရင္း
ႏွင္းဆီေတြပြင့္ဖို႔ ရပ္ဆုိင္းလုိက္ၾကတယ္ ၊၊ ၊၊

တနဂၤေႏြမွာ
ေလေျပေတြဟာ ဘာအရည္အခ်င္းမွမရွိၾကဘူး
ခ်က္ခ်င္းႀကီး
ဥယ်ဥ္အျဖစ္ကေန
ေလွ်ာက်ေပးလိုက္ရတယ္ ၊၊

တနဂၤေႏြမွာ
တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ရဲ႕
တစ္ေယာက္ျဖစ္ၾကပါလ်က္
တနဂၤေႏြမွာပါပဲ
တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ရဲ႕
တစ္ျခားတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ၾကရ …. ၊၊

တနဂၤေႏြ နဲ႔ ငါဟာ
နင္နဲ႔ငါ ေဝးသလိုမ်ိဳး ေဝးသြားတယ္
ျပကၡဒိန္တစ္ျခမ္းစာ ဒဏ္ရာေလး
ငါ့ တစ္ဝိဥာဥ္စာ လက္ခံထားရဆဲ. . . . ၊၊

တစ္ကယ္ေတာ့…..
သတိရျခင္းဆုိတာ
အတိတ္ကေန လက္ရွိကမာၻျဖစ္ ျဖစ္ သြား တာ
“မီး” မရွိေတာ့တာကလြဲလုိ႔
ငါ
ဟာ
ဒုကၡမီးအိမ္ တစ္လံုးပါ ၊၊ ၊၊

                                                ဇာတိ

ၾကယ္ေတြ ကလည္း အံု႕မိွဳင္းလိုက္၊ ေၾကြလိုက္ . . .။
ေျမခတာ ဓမၼတာျဖစ္ေနတဲ့ ေလာကအထာကိုလည္း၊
ငါ နပ္လိုက္၊ မနပ္လိုက္။ ။

ခ်စ္သူ . . . . .
ကိုယ္ဟာ
ေျခာက္ေသြ႕ ေအးခဲေနတဲ့
ညေတြထဲမွာအိမ္မက္ေတြကတုန္ကယင္နဲ႕
ျဖဴ၀င္းေသးသြယ္တဲ့ စကားလံုးအေဟာင္းေတြ ေဟာင္းေလာင္းပြင့္လို႕၊
တကယ္ေတာ့ကိုယ္ဟာလည္းကံၾကမၼာျမစ္ရိုးမွာ
ေရကြက္ေနာက္ခဲ့ရတဲ့လူတစ္ေယာက္ . . . ၊
သိရဲ႕လား။

ဂစ္တာတစ္လက္ကေတာ့၊
သူ႕ၾကိဳးေတြအေပၚတစ္ေပါက္ေပါက္က်ေနတဲ့
မ်က္ရည္ေတြေၾကာင့္ သံစဥ္တစ္ခုကို ပ်႕ံလြင့္ေနေစတယ္။

ေက်ာက္စိုင္ေက်ာက္ခဲ ျဖစ္ေနတဲ့ ခပ္ရွရွ ခါးသီးသီး ဒိုင္ယာရီတစ္အုပ္ ထဲမွာ
ဟိုးအေ၀းက ဆီနွင္းေတြ တဖြဲဖြဲနဲ႕ ေကြးညြတ္ျဖာက်။
အေမွာင္ကြယ္ျပီး သိမ္းထားတဲ့ အသက္ရွဳသံတိုးတိုးေလးေတြ
. . . .

ျပဳစား၀ိညာဥ္၊ အက္စစ္ရမ္တစ္ခြက္၊
အေတအေပမွတ္စု၊
ငါဟာညစ္ႏြမ္းေနတဲ့ နံရံတစ္ခုကိုမွီလို႕။
ျမဴခိုးေတြေ၀လို႕။
အလင္းေရာင္ေတြ၊ ေထြျပားလို႕။
မ်က္ရည္မဲ့ငိုလို႕ ။
. . . .
ႏွလံုးေသြးေတြ၊ ေခတ္ေတြ၊ ဘယ္နွစ္ၾကိမ္တိုင္ခဲ့ျပီလဲ။

အဲဒီေန႕က၊
နွင္းဆီနံ႕ေတြေထာင္းေထာင္းထ၊
မျပင္ပဲလွေနတဲ့ ညေနတစ္ထည္နဲ႕၊
မပြင့္ခင္ေၾကြခဲ့ရတဲ့ ႏွင္းဆီလြမ္းခန္း ။ ။ ။

                                                                        လင္းနီညိဳ

သူမ်ားကို ေကၽြးရင္း ကိုယ္ပါစားမိတယ္....။

ဘယ္သူေျပာလဲ.... မာယာေတြခါးတယ္လို႕...။

လိမ္ေနတဲ့လူကို အျပစ္ေပးတာမွ မဟုတ္တာ

လိမ္တာမိတဲ့လူကို အျပစ္ေပးတာ.......။ 

ေလာကၾကီးရဲ့ ဥပေဒသ...

ေလးစားျပေနစရာ သိပ္မေကာင္းဘူး.......။

 

ရယ္ရင္းနဲ႔ ငိုခဲ့တယ္....ျပံဳးရင္းနဲ႔ မဲ့ခဲ့တယ္.....။

ခ်စ္ရင္းနဲ႔မုန္းခဲ့တယ္..... လြမ္းရင္းနဲ႔ ေမ့ခဲ့တယ္....။

တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ အျဖဴေရာင္ေလးကို 

ျပန္လြမ္းမိပါတယ္.....။

 

ငါဟာျပံဳးေနတဲ့ ပင္လယ္တစ္စင္း.....

ငါ့ကိုဖမ္းမိသူေတာ့ နည္းနည္း ငန္က်ိကိ်ျဖစ္မယ္.....။

သူမ်ားကိုပစ္ဖို႕ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ 

ျမေနေအာင္ေသြးထားတာ......။

တမင္ေတာ့ မရည္ရြယ္ပါဘူး.....

 

ကဲ.....ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းေလာက္ ကမ္းစမ္းပါ......။

ကိုယ္မာယာကို ၾကိဳးခ်ည္ျပီး သိမ္းထားခ်င္လို႕...

ရုိးသားခ်င္ပါတယ္ဆိုမွ အေရာင္ေတြမ်ားမိတယ္...။

 

မယံုၾကည္ေတာ့ဘူးတဲ့...ရပါတယ္.....

ငါကလည္း... ယံုၾကည္မွဳက္ို 

ယံုၾကည္တတ္ရင္ အေကာင္းသား......။

 

သူမ်ားကိုေကၽြးရင္း ကိုယ္ပါစားမိခဲ့တာ

ဘယ္သူေျပာလဲ..................

မာ....ယာ.....ေတြ....ခါး.......တယ္........လို႕   ၊၊       ၊၊

                                                                        ပိုးဥ

သိပ္ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြေတာ့မဟုတ္ဘူး
အသက္႐ႈၾကပ္ေနသူခ်င္း ...
အတူတူ ...
ဖိတ္တစ္၀က္ စင္တစ္၀က္ခ်င္း ...
အတူတူ ...
ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းၿပံဳးမျပႏိုင္ၾကဘူး

"လိုတာကိုပဲေျပာပါ ...
လိုတာကိုပဲေျပာပါမည္ "
အဲဒီစာတန္းခင္ဗ်ားတို႔ၿမိဳ႕အ၀င္မွာခ်ိတ္ထားသလား
"ေၾသာ္ ... ဟုတ္လား
အခ်ိန္မရဘူးလား"

အိုေက ... အိုေက
ေရာင္စံုပလပ္စတစ္နဲ႔ ထုပ္ပိုးထားတာကလြဲရင္
ဆိုးေဆးေတာ့ပါလို႔မရဘူးေနာ္
အပူခ်ိန္က မႏွစ္ကထက္ပိုလာတာေတာ့ေသခ်ာတယ္

ေနဦး ... ေနဦး
ေမးစရာကက်န္ေသးတယ္
ညအိပ္ညဥ္႕ေနလာရင္
ဧည့္စာရင္းတိုင္ဖို႔လိုသလား ...

ဟုတ္တယ္ဗ်ာ
ဒီမွာလိုပဲ ... ခင္ဗ်ားတို႔ၿမိဳ႕မွာလည္း ...
ေလေကာင္းေလသန္႔
ေရေကာင္းေရသန္႔ေတြ လိုအပ္ေနတုန္းပဲမဟုတ္လား ... ။ ။

                                                                                    ၾကက္သြန္

ဟာသကားေတြထဲမွာေတာ့ အခုလိုျဖစ္သြားရင္ရယ္ၾကပါတယ္

အရုပ္ႀကိဳးျပတ္ …. ႀကိဳးေတြျပတ္လို႔ …. က်ိဳး … ပ်က္လို႔

မသိေတာ့ပါဘူးကြယ္

ျပႆဒါးဆိုတာ ငါ့အဆင္မေျပျခင္းေတြကိုဟားတိုက္ဖို႔ ျပကၡဒိန္ရဲ႕အလိုအတိုင္းေရာက္လာ ….

မွတ္မိသေလာက္ ဒါဟာ `ဗုဒၶဟူး´ရာသီျဖစ္မယ္ထင္တယ္

တနဂၤေႏြဟာ အလာ့ဂ်စ္ထေန

ေကာင္းကင္ကိုနင္းခ်င္လို႔ ဖိနပ္ေဆာင္းထားတာ

မင္း …. သြားမယ္ဆိုလည္း စကားတစ္ခြန္းေတာ့ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ဖို႔ေကာင္းတယ္ …. ေႏြရာသီေရာက္လာတာကိုက ေစာလြန္း….

ျမစ္က်ိဳးအင္းမ်ား၊ မီးစားအိပ္မက္မ်ား၊ ေမွာင္မိုက္နာက်င္ခဲ့ေသာလမ္းမ်ား

ေ၀း ……….. စကားတစ္လံုးတည္းနဲ႔ေတာင္ ေဆြးလိုက္ရတာကြယ္

အထီးက်န္ေ၀းကြာမႈသီခ်င္း၊ ေလနဲ႔အတူေလေနတဲ့စိတ္၊ ရင္ထဲဟာသြားတဲ့ေနရာမွာ ဘာမွအစားထိုး၍မရ၊

ေရြ႕လို႔လည္းမရပါ …. အခုထိ ဗုဒၶဟူးည ဆယ့္တစ္နာရီ ……

ပန္းနီေလးပြင့္တာကအစ ေငး … ၾကည့္၊ ငိုခ်င္တယ္ ……. အ ထီး က်န္

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဟာ အရက္စက္ဆံုး လူသတ္လက္နက္ပဲ

ေမွ်ာ္ရင္း ….. ေမွ်ာ္ရင္း …. လင့္သြားတာ … လြင့္သြားတာ ….

ငါ့အတြက္ေတာ့ ေနသံလသံေရာေနခဲ့တာလည္းၾကာၿပီ

ငါကလည္း နင့္ကိုမွ ………….

ကြယ္ …….. (၂) ႏွစ္စာ ေနာက္ျပန္လွည့္မွ ျပယ္မယ့္က်ိန္စာေတြ

အဲဒီလိုပါပဲ

မသိသူအယူခက္ေတာ့ အိပ္မက္ကိုေက်ာင္းမွာ၀ယ္မိတယ္

ငါ မရွက္မပါဘူးကြယ္ ……

`ေစာင့္ရမွာခ်င္းအတူတူေတာ့ ငါအခုကတည္းကေစာင့္မယ္၊ နင္သာ ျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ့ ….´

တကယ္ပဲ …. ျပန္လာခဲ့ပါတယ္ … ေလွာင္ရယ္သံေတြ ေပြ႕ပိုက္ပန္ဆင္ၿပီး …..

နင္က ငါ့အတြက္ ဒုကၡဆုပန္သူ … မီးက်ိဳးေမာင္းပ်က္ စကားထာေတြ၀ွက္သူ …. အေရာင္မပါတဲ့ သက္တန္႔ေတြပဲ ပစ္ေပါက္က်ဲခ်သူ ….

ငါရပ္တန္႔ေန … ငါ ကႏၱာရကိုျဖတ္ေန

ခရီးျပင္းႏွင္ခဲ့တာပဲ၊ ၿမိဳ႕ရိုးတံခါးကိုက မႈန္ပ်ပ်သာျမင္ေနရ …..

`ကိုယ္ေဆာင္းတဲ့ထီး အစိမ္းလား၊ အျပာလား မသိပါဘူး …´

မိုးကိုေမာ့ၾကည့္ေနလား၊ ငါ့ကို ငံု႔ၾကည့္ေနလားမသိပါဘူး

နတ္ဖြက္တတ္တဲ့ည၊ ဗုဒၶဟူးတပိုင္း တနဂၤေႏြတပိုင္းည၊ မီးအိမ္တံခါးဖြင့္ထားတဲ့ည၊ သုည …..

လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕စြန္႔စားျခင္းကို ဘယ္လိုဇာတာအမွားေတြမ်ား လာတပ္ဆင္ၾကပါလိမ့္

ငါ့ကိုယ္ငါေတာင္ မရွာေဖြေတာ့တာ … နင္လည္းမႀကိဳးစားပါနဲ႔ေတာ့ကြယ္

ငါ့မွာ သက္တန္႔ေတြပြင့္တဲ့မိုးရာသီတစ္ခုေတာ့ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္

ေျပာခ့ဲသလို …. အေရာင္မပါတဲ့သက္တန႔္ေတြ …. နာမ္စိတ္မရွိေသာသက္တန္႔ေတြ …

… အရုပ္ႀကိဳးျပတ္ …

မင္းစိုမွာစိုးလို႔ မိုးေပးခ်င္တာေတာင္ ကိုယ့္မွာထီးတစ္လက္မရွိပါကြယ္

ဒါဟာလည္း အမွတ္တရတစ္ခုေတာ့ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္

နင္က ငါ့ကိုခ်ည္ေႏွာင္တာမဟုတ္ဘူး ….. ငါ့ကိုယ္ငါ ခ်ည္ေႏွာင္ပစ္ခဲ့တာ …..

အိမ္မျပန္ခ်င္ေသးပါဘူး …. ၁၃ ရက္ေန႔မွ မေရာက္ေသးတာ …… အိမ္မျပန္ခ်င္ေသးပါဘူး …. ၁၃ ရက္ေန႔မွ မေရာက္ေသးတာ ….. ၁၃ ရက္ေန႔မွ …. ေျပရင္းဆိုရင္းကပဲ ၁၃ ရက္ေန႔ေရာက္လာပါေတာ့တယ္

အိုး …. တိုက္ဆိုင္လိုက္ပံု ……

၁၃ ရက္ေန႔ဟာ ဗုဒၶဟူးေန႔နဲ႔ တစ္ထပ္တည္းက်သြား ……. ငါ.. ထြက္ခြာလို႔ရပါ့မလား …..

ငါနဲ႔ ငါ့နာရီေလးကေတာ့ တစ္ေနရာတည္းမွာ အၾကာႀကီးရပ္ေန …..

သမိုင္းတစ္ခုျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္လိမ့္မယ္ … ဒါေပမယ့္ သည္းထိတ္ရင္ဖို ဇာတ္၀င္ခန္းတစ္ခုေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္

ဒီမွာ ….. အရုပ္ႀကိဳးျပတ္ မ်က္ ၀န္း ေတြ . . . .

အခုေတာ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြခ်ည္း …. အာရံုခံစားမႈအလဲြေတြခ်ည္း …….

ပထမ ….. တစ္ေယာက္တည္း သင္းကြဲေသာညေန …… ေနာက္ … သူ႔ကိုယ္သူေခ်ာ့သိပ္ေနေသာ ေျပာမျပျဖစ္ခဲ့တဲ့ပံုျပင္ေလး …. ေနာက္ … သစ္ဂ်ပိုးေခါက္ကိုမုန္းတဲ့ေကာ္ဖီ … မွတ္တိုင္ေလးဟာ လူေတြၾကားမွာ ေသာင္တင္ေန …… အိမ္ျပန္လို႔မရဘူး

ေျခာက္ေျခာက္အက္အက္ ငါရယ္တယ္… ငါပဲမွားသြားျပန္ပါတယ္

တကယ္ေတာ့ငါက အႏၶပါ … ေတေလပါကြယ္ ….

အသူတရာကမၻား၊ ကုမၻာဏ္တစ္ေထာင္တံခါး၊ ေျခာက္ျခားပူျခစ္မီးလွ်ံမ်ား …. အဲဒီၾကားကေန နင္လက္ကေလးကို ငါ့ဆီဆြဲမယူရက္ခဲ့ဘူး

အဲဒီလိုနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြဆီ ……. တစ္ေယာက္တည္းသင္းကဲြေနေသာ …….. ဆန္႔ က်င္ ဘက္ ေတြ ……

မ်က္လံုးေတြဖြင့္လိုက္ေတာ့ ငါေမွာင္သြားပါတယ္

..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
ငါ့..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..
.. ကိုယ္..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
..... ငါ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....

..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
... ..... ... ..... ..... ..... ..............

. ..... ..... ... .......... ..... ..... .....
... .....ျဖဳတ္..... ..... ..... ..... ..... ..... .

..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....

...... .....ေပ်ာက္..... ..... ..... ..... .....
....... ..... ..... ..... ..... ..... ဆံုး..... ....
... ... ..... .....သြား..... ..... ..... ..
... ........ ..... .......... .....တယ္ ..
..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....

ဘ၀က ဖိနပ္ကို ႀကိဳးငံု ့ခ်ည္ေနတုန္း ........ မစံပယ္ျဖဴက ကၽြန္ေတာ့္ကို မုန္းသြားသည္....

ငါ့မွာေတာ့ ဖိနပ္လိုက္ရွာေနတုန္းမွာတင္ အမုန္းခံလိုက္ရတာပါကြယ္။ ကဗ်ာဆိုတာ အခ်စ္ဦးမသိ ေအာင္ေရးရတဲ့အရာ ……..

ငါက နင့္အေငြ႕အသက္ေလး .. နင့္အရိပ္ေလးကေတာင္ အသိအမွတ္ျပဳတာ မခံခဲ့ရတဲ့ေကာင္

သီခ်င္းေတြ ဆိုျပခ်င္ပါေသးတယ္ … စစ္တုရင္ထုိးနည္းသင္ေပးခ်င္ပါေသးတယ္ ….

နယ္ရုပ္ေတြဟာ နယ္နယ္ရရ အရုပ္ေတြမဟုတ္ေၾကာင္း သိေစခ်င္ေသးတယ္

ဒါေပမယ့္ … အခုထိ ဗုဒၶဟူးပဲျဖစ္ေန …. ညဆယ့္တစ္နာရီျဖစ္ေန …

တခ်ိဳ႕က ဘ၀မွာ ၾကယ္ေတြလေတြေတာင္ ေၾကြခဲ့ဖူးပါသတဲ့

ငါကေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ …. ငါ့ေဆးလိပ္ျပာက ငါ့ကို တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေျခြခ်ေန …. ငါ့သက္ျပင္းက ငါ့ကို ေျခြခ်ေန … အခုထိ အရုပ္ႀကိဳးျပတ္ လေရာင္ေတြ ……

ေရရြတ္ၾကည့္ေတာ့ ေလထုထဲ တိုး--အက္---ေမာ--လ် ….

ငါ့ အသံေတြ….. ငါ့ အက္သံေတြ……

ျပႆဒါး ဟာ ဓားတစ္ေခ်ာင္းလုိ “ထက္” လုိ႔ ………. ျပႆဒါး ဟာ ငါ့ျပကၡဒိန္ေတြထဲ “ထပ္” လို႔…….

ေခၚသံေတြ မရွိေတာ့ေပမယ့္ ထူးေနခဲ့ပါတယ္ကြယ္…

ခ်စ္လွစြာေသာ... ငါ့ရဲ႕ညီမေသးေသးေလးေရ...လြမ္းတယ္၊ ... ဒါပဲ တတ္ႏိုင္တာမို႔ လြမ္းပါရေစ

ကမၻာေျမႀကီးကေတာ့ က်ဥ္းပါရဲ႕၊ မုိင္ေတြကသာ က်ယ္ေနတာ…

ေခၚသံေတြ မရွိေတာ့ေပမယ့္ ထူးေန…

ငါ့နာမည္ေခၚတဲ့ဓားတစ္ေခ်ာင္း ရင္ဘတ္ထဲထိုးထည့္ပစ္တာၾကာေနၿပီ

ဘယ္ကုိ လြင့္စင္ရမယ္မွန္း မသိဘူး … မသိဘူး … မ သိ ခဲ့ ဘူး ..

ေကာင္မေလးေရ....တို႕ေတြ နားလည္လိုက္ရေအာင္ မင္းနဲ႕ငါ တကယ္နားလည္သြားသလိုပံုမ်ိဳးနဲ႔ နားလည္ ပစ္လိုက္ၾကရေအာင္ေလ....................

အရာရာဟာ အရာရာ ထဲ နစ္ျမဳပ္လုိ႔…၊၊ သစၥာတရားကို ဖက္တြယ္ လုိတဲ့ ငနဲတစ္ေယာက္ရဲ႕ က်ဆံုးခန္းေပါ့ ….

ေျခေထာက္ေတြကေလွကားထစ္အတုိင္းတက္သြားၿပီး လူက... ေလွကား ေျခရင္းမွာ က်န္ခဲ့ရတယ္

ဗ်ပ္ေစာင္းသံရဲ႕ တိတ္ဆိတ္မႈ႕က ငါ့ကို ေခတ္အဆက္ဆက္ ေျခာက္လွန္႔ ... ငါတုိ႔ေတြ ႀကိဳးျပတ္ေနၾကၿပီ ၊၊ ငါတုိ႔ေတြ က်ိဳး ပ်က္ ေန ၾက ပါ ၿပီ

ငါဆိုတာ နင္ေလွာင္ရယ္ပစ္ခဲ့တဲ့ ေျခသလံုးအိမ္တိုင္တစ္ေယာက္လား …. ငါဆိုတာ နင္လံုး၀မႀကိဳက္တဲ့ အက္စ္ပရက္စ္စို ေကာ္ဖီတစ္ခြက္လား …. ငါဆိုတာ နင္လႊင့္ပစ္လိုက္တာခံရတဲ့ လက္ေဆာင္ပန္းစည္းေလးလား ….. ငါဆိုတာ … ငါဆိုတာ… ငါဆိုတာ ဘာလဲကြယ္…

ေျပာပါ ... ငါ ရပ္ေနရမွာလား ၊ ဆက္ေလွ်ာက္ရမွာလား ဆုိတာကို..

ဒီည ....

ငါ့ကိုေဖ်ာက္ထားတဲ့ ႏွင္း ...

မိုင္တိုင္ေတြ လဲက်တုန္း ငါ့ကိုကယ္ပါ ...

ညေတြပ်င္းရိတုန္း ငါ့ကိုကယ္ပါ ...

အလြမ္းတစ္ဆူလင္းသစ္ဖို႔ နင္ရဲရဲသာ ျဖန္႔က်က္ထားစမ္းပါ..

ျပီးရင္... ငါ့ကို ကယ္ပါ .... ျပီးရင္ ....

ၿပီးသြားပါၿပီ

ဟာသကားေတြထဲမွာေတာ့ အခုလိုျဖစ္သြားရင္ ရယ္ၾကပါတယ္

`ဗုဒၶဟူး´ရာသီမွာ တနဂၤေႏြဟာ အလာ့ဂ်စ္ထေန ………..

ဇာတိ

သူရႆ၀ါ

၀န္ခံခ်က္ - ယခုကဗ်ာတြင္ တာရာမင္းေ၀ ၊ မင္းခိုက္စိုးစန္ ၊ တိုးေႏွာင္မိုး ၊ ဇာတိ ၊ သိုးမဲ၊ သူရႆ၀ါ၊ ၊ ၀ိုင္ခ်ိဳ ၊ ေသာတ ၊ ပိုင္စိုးေ၀ ၊ ေရႊယုန္ ၊ ရုပ္ေသး တို႔၏ ကဗ်ာစာပိုဒ္အခ်ိဳ႕ကို ထည့္သြင္းအသံုးျပဳပါသည္။

 

မိုးထဲေလထဲ၊ စိုကာရႊဲလို႔
ငမြဲဒီေကာင္၊ လြမ္းရိပ္ေမွာင္သည္
ဘယ္ဆီေသာင္ကမ္း၊ ေမၽွာ္ရမွန္းမသိ
ခ်စ္သူလည္းမရွိ၊ ငုံးတိတိႏွင့္
မုတ္သုံ အဆက္ဆက္ တိုင္ခဲ့ၿပီ။

အရိပ္ညိဳညိဳ၊ ရွိုက္သံပိုလို႔
ကြန္းခိုရာမဲ့၊ ေလေျပသြဲ႕တည့္
ကၽြမ္းခဲ့သစ္ပင္၊ ေဆြးစိတ္ဝင္လည္း
မၾကင္သနား၊ ထြက္ခြာသြားသည္
ၾကယ္ေတြ ေႂကြခဲ့ ညအလီလီ။

ဂစ္တာအိုေလး၊ ဆိုကာေတးသီ
ႏြမ္းအီလွိုက္ေမာ၊ ရင္ခုန္ေဇာျဖင့္
ပင့္သက္လွိုင္ေဝ၊ စိုးစိတ္ေပြတယ္
ကယ္သူလဲမဲ့၊ က်ိဳးေၾကပဲ့၍
ေဝးခဲ့ ေလၿပီ အို....ႏွင္းဆီ။

+မင္းယြန္းသစ္+

တစ္ကမာၻလုံး လုံၿခဳံေရးေတြ
အုံးအုံးကၽြတ္ကၽြတ္နဲ႔
အၾကမ္းဖက္သမားကုိလုိက္ရွာေနၾကတယ္
ငါလည္းအေၿပးအလႊားစဥ္းစားတာေပါ့
အၾကမ္းဖက္သမားဆုိတာ … ဘယ္သူလဲ

 

 

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ
ငါ့အိတ္ကပ္ထဲက ေငြေၾကးက
ငါ့ကုိၿပန္ေပးဆြဲတယ္…
ငါပတ္ထားတဲ့နာရီက ငါ့ကုိ
အက်ဥ္းခ်တယ္….
ငါလြယ္ထားတဲ့အိတ္က ငါ့ကုိ
ၿပန္ထည့္သယ္သြားတယ္…
ငါစီးထားတဲ့ဖိနပ္က
ငါ့ခရီးေတြကုိသတ္ပစ္တယ္…
အဲဒီလုိနဲ႔
ငါေသသြားၿပီဆုိပါစုိ႔
ငါ့နာမည္တစ္လုံးနဲ႔ အုတ္ဂူဟာ
သုဘရာဇာေတြအရက္ေသာက္ဖုိ႔
အၾကမ္းဖက္ခံရတုန္းပဲ…
ငါယုံလုိ႔ ေရးခဲ့တာေကာ
ငါၾကဳံလုိ႔ေရးခဲ့တာေကာ
ေဟာဒီ ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္း
ငါ့စာေတြဖတ္မိတဲ့ လူေတြကုိ
ေခ်ာင္းေၿမာင္းလုပ္ၾကံဖုိ႔ၾကိဳစားဦးမွာ
ငါ့ မွငါေတြထပ္ၿပီး…
ငါကုိယ္ငါေကာ အၿခားအရာေတြကုိ
အၾကမ္းဖက္ခဲ့တယ္
ငါ…ဆုိတာ အၾကမ္းဖက္သမားပဲ….။

 

 

မုိးလႈိင္ည

 

 

ဒီလို  မိယုရ . . .
ဘယ္ဘက္ ေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္ထဲမွာ
ေဘးႀကပ္နံႀကပ္ျဖစ္ေနတဲ့
ဗမာေငြ ႏွစ္ရာက်ပ္က
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္
အိမ္သာေလးခါတက္
ျမိဳ ႔ထဲအသြားအျပန္
ျပီးေတာ့ . . .
နင့္ေခါင္းေပၚ ေရာက္လာမယ့္ ` ကလစ္ ´
မဟုတ္ဘူး ေမေမ
ဒါ ဆယ့္ႏွစ္နာရီထိုးမွ ႀကားေနက် အသံပါ
ဘယ္သူေတြလဲ
ဘယ္သူေတြလဲ
တိမ္ေတြေနာက္ လိုက္ေနတာ ဘယ္သူေတြလဲ
ဒီေလာက္လဲ မခ်ိဳပါဘူး မိယုရယ္ . . .
ငါကိုက ရိႈက္သံေပါက္ေနတာ
လက္ဖက္ရည္ႀကမ္းခြက္ထဲမွာ ပန္းေတြပြင့္သြားေအာင္ေပါ့
ဟုတ္ပါတယ္ ေမေမ
သားကိုက အိပ္မက္နဲ႔ အဆက္အသြယ္ရခ်င္တာပါ . . .
ေဟာ . . . ေဟာ . . .
အဲ့တာ မေကာင္း၀ါးဆိုးေတြ အသံေပါ့
ဒီလိုနဲ႔ တစ္နာရီျခားဆီ ေ၀းသြားႀက
ေနပါဦး မိယုရယ္ . . .
ငါတို႔က ခိုေတြလိုပါပဲ
ရင္ဘတ္မဲမဲေတြေပၚ မတပ္မျဖစ္ ႀကယ္သီးေတြ တပ္လို႔
လိပ္စာမပါဘူး ေမေမ
အဲ့ဒီမွာ သူေစာင့္ေနလိမ့္မယ္
စေနမိုးပါ မိယုရယ္ . . .
မထူးေတာ့ပါဘူး
၀ုန္းခနဲ ခုန္ဆင္းမိမွေတာ့
ေႀကာင္လိုမေအာ္ေတာ့ဘူး
သား သူ႔ကို သတိရလြန္းလို႔ပါ ေမေမ
သူ႔ဟာ နဲ႔ သူ ေနတာပဲ မိယုရ . . .
ငါတို႔ လိပ္ျပာေတြကိုက သန္႔သန္႔ေလးရယ္
တေရးႏိုး ထ ျပီးေတာ့ မိုး ႀကည့္ရတာ
ေမာလုိက္တာ ေမေမရယ္
ဒီႏွစ္ကိုက ကံဆိုးရာသီေလ . . .
ယဲ့တဲ့တဲ့နဲ႔ မိယုရ
ငါတို႔က တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္
` ေထာက္ ´ ထားတဲ့
၀ါးဆစ္ပိုးေတြကိုး . . . ။

ဒီလိုနဲ႔ ပန္းေတြ ပြင့္လာႀကေစသတည္းေပါ့
မိယုရယ္ . . .
ဒီလုိ ေမေမ ဒီလို
ပိုးစားေနတဲ့ စိတ္က
သားေနာက္လိုက္
ခြာရာေတြက လိပ္က်န္ရစ္

သြားပါျပီ
ႀကယ္တျခမ္း လတျခမ္းနဲ႔  ( . . . . . . . )
သူက သားအိပ္မက္ေဟာင္းထဲက
တိမ္ျဖဴမ
ျမဳပ္လိုက္ ေပၚလိုက္ပါပဲ မိယုေရ
ေဆြး . . . ေဆြး . . . ေဆြး
ေဆြး ေဆြး ေလး
နာရီေနာက္ကေနရင္း
လက္တံတိုေလးကို မမွီမကမ္း
လြမ္းတယ္
အိပ္လို႔မေပ်ာ္ပါဘူး ေမေမရယ္
ေပၚလိုက္ ေပ်ာက္လိုက္နဲ႔
ေရစီးက်သံေတြႀကားရ
သူတို႔ ေပ်က္သြားျပန္ျပီ ေမေမ
သူတို႔ ျပန္ေပၚလာျပန္ျပီ
ဒီလုိပါပဲ 

မိယုရယ္ . . .
ဟိုးနားက က်ပ္ခိုးေတြေပၚမ်ာ ကပ္
လက္ခ်ိဳးေရႀကည့္ေနတာ
မျပီးေသးဘူး
` ေခ်ာက္ ´ ဆို တံခါးပိတ္သြားတဲ့
ပန္းသီးေလး
ခါးလိုက္တာ ေမေမရယ္
သားေတာ့ ေသမွာပဲ
သူမရွိေတာ့ဘူး
သူတို႔လဲ မရွိေတာ့ဘူး
သားေတာ့ ေသမွာပဲ
ေငြ ႔ေငြ ႔ေလးပဲ ေလာင္သြားတာ မိယုရဲ႕ 
ဒါေပမယ့္
ေျခာက္ခမ္းေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းပါးက
ေျခရာ လက္ရာပ်က္သြားတာ
ငါေတာ့ ေသမွာပဲ . . . မိယုရယ္ . . . ။

+ရုပ္ေသး+

 

အေရွ႕မွာ ... မိုးတိမ္ေတြၿပိဳေနတာ
ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္သလိုပဲ
တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္ ငါတို႔ပိုအက္ကြဲလာၾက
ဒီတစ္ညလည္း ၾကယ္ေတြေၾကြၾကဦးမွာပဲ


ဒီမွာ အစိမ္းလိုက္ခ်ဳပ္ထားရေသာ ႏွလံုးသားနဲ႔
လြမ္းဖ်ား လြမ္းနာ က်
ဒီညက ခင္ဗ်ားေျပာသလို
ၾကယ္ေတြေၾကြေနတာ အမွန္ပဲ


ၾကယ္ေတြကေတာ့ ေၾကြပါတယ္
ငါ့ဆုေတာင္းသံ မထြက္ဘူး
မီးလိုပူခဲ့ေသာ ေန႔ေတြ
မီးလိုေလာင္ေနေသာ ညေတြ ..
ၾကယ္ေတြကေတာ့ ေၾကြပါတယ္...

 

သံသရာရွည္မွာမေၾကာက္ပါဘူး
နင့္ရယ္သံေတြ ရာသီမတိုင္ခင္ရြာမွာကိုပဲေၾကာက္တယ္
ဆုေတာင္းတိုင္းမျပည့္တတ္တဲ့
နကၡတ္တာရာေတြက ေကာင္းကင္မွာအျပည့္
တို႔ေတြအဲဒီလိုပဲ ယုတၱိရွိရွိေ၀းခဲ့ၾက


အရာရာဟာ အရာရာအတိုင္း
ဘာကိုမွအေဟာင္းအတုိင္းမထားခဲ့ႏိုင္ဘူး
ဒီေတာ့ . . . အရာရာကို ျပန္စဖို႔အတြက္
သုညတစ္လံုးေလာက္ လိုတယ္။


ဘယ္လိုေၾကာင့္မ်ား
စိတ္ကူးေတြမွားခဲ့ၾကသလဲ
ႏႈတ္ခမ္းေတြခါးခဲ့ၾကသလဲ
ေ၀းကြာျခင္းကို ျပန္လည္ေခၚယူလို႔
ကေဖးဆိုင္ေလးကို အသက္သြင္းၾကည့္မိတယ္
နတ္သမီးရယ္ . . . . . . .
နင္ ျပတ္ျပတ္သားသားရယ္ရက္ေလတယ္


ေျမမႈန္႔လူးေနတဲ့ႏွင္းဆီလည္းႏွင္းဆီပဲ
ႏွင္းစိုေနတဲ႔ႏွင္းဆီလည္း ႏွင္းဆီပဲ
ငါတို႔တစ္ေန႔ေန႔မွာ ေ၀းရမယ္ဆိုရင္လည္း
ဘယ္ဘုရားဆီမွာမွ ငါဆုေတာင္းမွာမဟုတ္ဘူး
တကယ္ေတာ့ငါကလည္း ငါပါပဲ ...
၀တ္မႈန္ေတြလြင့္ေနခဲ့တာေတာင္ ရနံ႔ကိုမႀကိဳက္ခဲ့ဘူး


ရပ္နားၾကစို႔တဲ့လားကြယ္
ငါ့အနားရပ္သြားတဲ့ စကၠဴေရြ႕သံေတြ
တုိးတိုးလာမယ့္အသံေတြ
ၿပီး...
တုိးတုိးသြားမယ့္ အသံေတြ
(ရင္ထဲမွာ စိတၱဇနာမ္ေတြနဲ႔ျပည့္..)
နတ္သမီးရယ္...... ၊၊


ကြဲအက္သြားတဲ့စာရြက္ကို
ျပန္ဆက္ဖို႔ကလည္းခက္တယ္
ယင္းထအိပ္မက္ ၊ အဆိပ္တက္စကၠဴငွက္ရုပ္မ်ား
ေလရူးဆန္ဆန္စာတိုေပစမ်ား
ဒီအတိတ္ေတြၾကား . . . . . .
ငါလည္း သြားခ်င္ရာသြားေနခဲ့ရ
တိုးတိုးေလးေအာ္ေခၚေနမိျပန္တယ္
နတ္သမီးရယ္ . . . . နတ္သမီးရယ္ . . .
နတ္ သ မီး ရယ္ . . . .


ဒါကုိ သခၤါရလုိ႔ မေျပာနဲ႔
ဒါကို တည္ၿမဲၿပိဳကြဲျခင္းလုိ႔မေျပာနဲ႔
ဒါကို ... ဒါကုိ
ဘာမွမေျပာပါနဲ႔ကြယ္


တကယ္ေတာ့
ငါတုိ႔အစကတည္းက ဘာမွမေျပာခဲ့ၾကပါဘူး
နင့္ရဲ႕ေရွ႕မွာ . . . . ၿပီးေတာ့ ငါ့ရဲ႕ေရွ႕မွာ
မိုးတိမ္ေတြ ၿပိဳကြဲလြင့္စင္ေနခဲ့တာ
နတ္သမီးရယ္ . . . . .
ေ၀းခဲ့ၾကၿပီးတာေတာင္ တစ္သက္လံုးစာ
ၾကယ္ေတြေၿခြခ်ထားရစ္ခဲ့တယ္ ။ ။

 

 

ဇာတိ +  သူရႆ၀ါ  +  ႐ိုးရာ  +  ၾကက္သြန္

 

စႏိုက္ပါသမားကသူ႔အခ်ိန္အဆနဲ႔သူဆိုရင္

သတင္းစာပို႔သမားကလဲ သူ႔အခ်ိန္အဆနဲ႔သူပါပဲ

ညီမေလးေရ

ကိုယ္တို႔ရဲ႕ဇာတ္၀င္ခန္းမွာလဲ

ကိုယ့္လြမ္းေတးနဲ႔ကိုယ္ေပါ့

 

မိုးဘယ္ေလာက္ပဲရြာရြာ

ထီးေတြကိုပိတ္ထားၾကရေအာင္

အဲဒီလိုပဲ

ေလာကဓံက ကိုယ္တို႔ရဲ႕ေက်ာေပၚကို

တိုက္႐ိုက္ထိခတ္ပါေစ

 

မေျပာရေသးတဲ့စကားတစ္ခြန္းက

ေျပာၿပီးသားစကားႏွစ္ခြန္းထက္

ပိုၿပီးတန္ဖိုးရွိတယ္တဲ့ ညီမေလး

ကိုယ္တို႔ဆိတ္ဆိတ္ပဲေနလိုက္ၾကရေအာင္

ကိုယ္တို႔ဇာတ္၀င္ခန္းမွာ

မိုးဘယ္ေလာက္ပဲရြာရြာေပါ့

 

တစ္ေန႔တစ္လံုးသီရင္းနဲ႔

တစ္ေန႔ေန႔မွာေတာ့

ပုတီးကံုးေလးတစ္ခုေတာ့ရတန္ေကာင္းပါရဲ႕

.......................

ကိုယ္အဲဒီေလာက္ထိေမွ်ာ္လင့္တတ္ခဲ့ပါတယ္

ညီမေလးရယ္

 

ညီမေလးေရ

မိုးေတြဘယ္ေလာက္ပဲရြာရြာ

မိုးေတြဘယ္ေလာက္ပဲရြာရြာ

မိုးေတြဘယ္ေလာက္ပဲရြာရြာေပါ့

ကိုယ္တို႔ရဲ႕ထီးေတြကို

ပိတ္ထားၾကရေအာင္။  ။

 

အဲဒီလမ္းက . . .

ငါသြားဖုိ႕ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့ကြယ္

 

ငါ မသိ . . .

ငါ မရွိ . . .

ငါ မထိ . . .

ငါ မရိ . . .

 

ႏႈတ္ဆက္လုိက္ပါတယ္ . . .

ကေလးမရယ္ . . .

 

တိမ္ဆိုတာ .. ျမဴခုိးေတြနဲ႕

ဖံုးထားတဲ့ အေယာင္ေဆာင္

ဝါဂြမ္းလွလွေလး တခုေပါ့

 

ေဆာင္းေငြ႕ေငြ႕နဲ႕ ႏွင္းတပြင့္ကုိ ျမင္ရင္

နင့္ကုိ ငါလြမ္းမယ္။

ေႏြဦးမွာ  ငွက္ကေလးေအာ္သံသဲ့သဲ့နဲ႕

စကားေျပာခ်ိဳတဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္ကို

ငါလြမ္းမယ္။

မုိးစက္ေတြ ခုန္ေပါက္ျမဴးေဆာ့

ခ်စ္ေသာ ရြာသူမေလးတေယာက္ကုိ

ငါျပန္ျမင္ေယာင္ပါ့မယ္ကြယ္။

 

နိဗၺာန္မွာ မီးတၿပိဳက္က

သုန္သုန္လင္းေနၿပီ . . .

နတ္ေလာကဘံုကို ဦးတည္

မိုးမခ်ဳပ္မွီ . . .

မိုးတိတ္ေတးတုိ႕ သီ

 

ဟုိးက . . .

ေစာင္းသံ ယဲ့ယဲ့ကုိ ၾကားရတယ္

 

လိုက္ပါသြားေတာ့မလား

ေငးေနခဲ့ရမလား

ရပ္ေနခဲ့ရမွာလား

ငါမသိေတာ့ပါဘူးကြယ္

 

ငါ့မ်က္ႏွာမူရာတည့္တည့္က

တနဂၤေႏြေတြကို ရိတ္သိမ္း

ခ်စ္ရပါေသာ ရြာသူမရယ္

လြမ္းတယ္(လြမ္းတယ္ကြယ္)

 

အိပ္မက္ထဲက ထြက္ခြာသြားတဲ့

ျမင္းခြာသံေတြၾကားမွာ . . .

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကသူ႕ကုိယ္သူပုတ္

ႏိုးတဝက္ျဖစ္တဲ့ ေတးတပုဒ္နဲ႕ ငါ့ကုိ လႈပ္ႏိႈးတယ္

 

မေလွာင္ပါနဲ႕ကြယ္ . . .

က်ိဴးက်ိဴးႏံြႏြံ ငါ့မွာလည္း . . .

ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေပြ႕ဖက္ထားေပးမယ့္

ရင္ခြင္ေသးေသးေလးတခုေတာ့  ရွိပါရဲ႕

 

ႀကိဳးမိန္႕ကုိ မေၾကာက္ဘူး

ဒါေပမယ့္ေလ . . .

ငါ့ကို . . . ဒုန္းဆုိင္းၿပီး

အေဝးကုိ ေျပးထြက္သြားမယ့္

ေျခသံေတြကိုေတာ့ေၾကာက္တယ္

 

စကားတခြန္းက ခၽြန္းသြားေတြလို

ေသြးတျမျမ . . . ငါ့ ႏွလံုးေသြးကုိ

ေဖာက္ေဖာက္ မေသာက္ပါနဲ႕

ကေလးမရယ္

 

ရထားဟာ ဘူတာကို စြန္႕ခြာထြက္ေျပး

ငါ … ဘူတာရုံေလးလို မျဖစ္ခ်င္ဘူး

ရမယ္ဆုိရင္ ကေလးတေယာက္လိုေျပးလုိက္ . . .

မထားခဲ့ဖို႕ ေျပာရင္း ေထြးပုိက္ထားေစခ်င္တယ္

 

တိမ္မွ်င္ေတြ ေကြ႕ေကာက္

မိုးေတြလည္း အံု႕စုိင္း

တနဂၤေႏြတုိင္း နင္ အပုိင္သာယူပါေတာ့

ကေလးမရယ္ . . .

 

ျမဴခုိးတေဝေဝ

အလြမ္းတုိ႕ ေၾကြက်

နင္ေလွ်ာက္ေသာ လမ္းတုိင္း

ငါ့ကို ေခၚပါ . . .

 

ၿပီးေတာ့ . . .

တိမ္လူကေလးရဲ႕ သက္တန္႕စာမွာ

ပုရပိုဒ္တခုကို ထမ္း. . .

နင့္ကုိငါ လြမ္းမယ္ . . .။

 

ကေျခသည္ရဲ႕ ဗ်ပ္ေစာင္းတစ္လက္နဲ႔
မီးလ်ံပန္းပြားေတြ ေပ်ာင္းသြဲ႔လြန္႔လူး
နတ္ဘီလူးတစ္ေသာင္းက
ဂီတတစ္ပုဒ္ ထုဆစ္လိုက္ၾကတယ္ ။

ငါ. . . ဘာမွမသိလိုက္ရဘူး ႏွင္းဆီ၀ါရယ္
ငါ. . . ဘာမွ မသိခဲ့ရပါဘူး ။

ျမွားတစ္စင္းကို
ညွိဳ႕ကလႊတ္ၿပီးမွ
ျပန္ေခ်ာ့ေခၚလို႔မရဘူးကြယ့္ . . . ။

သက္တံ့ကိုခူးေတာ့မယ္ဆိုကာမွ
ဘယ္အရပ္က ေန၀င္သြားရတယ္မသိဘူး
တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္နဲ႔
ေသမေလာက္ ေ၀းခဲ့ရတယ္. . . ။

ပန္းေခတ္ယဥ္ေက်းမႈ တစ္ပိုင္းတစ္စနဲ႔
ပန္းရိုင္းႏွင္းဆီမေလးရယ္
မလြမ္းခ်င္ဘူးဆိုၿပီး . . . ငါ
. . . လြမ္းတယ္. . . ။

မိုးေတြက သည္းကုန္ၾကၿပီ
ကိုယ္လည္း
အားပါးတရ ရြာျပလိုက္ခ်င္တာေပါ့ ။

တကယ္ေတာ့
ေဟာဒီ ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕ေကာင္ရဲ႕ ရာသီဥတုမွာ
ေႏြေရာက္ခဲ့တာ ၾကာပါၿပီေကာေလ. . . ။

ျမက္၀ါေတြ တလိပ္လိပ္ႏြဲ႕ယိမ္း
အိပ္မက္ေတြ
ဘယ္သူေခါက္သိမ္းသြားခဲ့ပါလိမ့္ ။

ဟိုး. . . တုန္းက
အပိုင္ရခဲ့ဖူးတဲ့စေနေတြ
ဒီေန႔. . .
ကိုယ့္ကို တစ္ဖဲ့ခ်င္းေျခြခ်ေနၾကတယ္ ။

ေၾကာက္စရာေကာင္းလိုက္တာ
ပညာေတြဘယ္ႏွစ္ခန္းတိုင္ခဲ့ၿပီလဲ
အသည္းတစ္ျခမ္းပဲ့ပါသြားမွ
“စုန္းမ”မွန္းသိရတယ္ . . . ။

အဲဒီ ခရမ္းေရာင္ႏႈတ္ခမ္းေတြပါပဲ
ကိုယ့္ကိုလိုသလိုႀကိဳးဆြဲသြားခဲ့တာ
ကုပ္ပိုးမွာ “ဘို႔” ထြက္လာမွ
အထိတ္တလန္႔ ထေအာ္မိတယ္
“. . . . . . . . . . .”

ကိုယ္က. . .
လြင္ျပင္ေတြေပၚကူးခတ္ၿပီး
ဘီလူးတစ္ျခမ္းနဲ႔ဂီတကိိုမွ
ေတးဖြဲ႕ကျပခ်င္ခဲ့သူ
မီးခိုးေတြ “အူ” တက္လာတဲ့အထိ
ေကာင္းကင္ကို မႈိင္းတိုက္ပစ္လိုက္ေရာ

တိမ္ျဖဴလြလြေတြကေတာ့
က်ပ္ခိ္ုးမစြဲၾကပါဘူး
ကိုယ့္မွာပဲ. . .
တေျမ႕ေျမ႕ ျပာ. . . က် . . . ၊၊    ၊၊

 

 

--ရိုးရာ--

ငါ့ကိုယ္ငါ ျပန္လည္ေတြ႔ရွိခဲ့တယ္ ။
“ ငါ ” တျဖစ္လဲ ” ငါ မဟုတ္တဲ့ ငါ ” ၊
သို႔မဟုတ္ ..... .....
သက္ရွိ႐ုပ္ၾကြင္းတစ္ခု ၊
ေျခ လက္အဂၤါတို႔ မပါရွိဘဲ
ဦးေခါင္းပိုင္း ႏွင့္ ကိုယ္ထည္ပိုင္း တို႔သာ ၊

ေသာ့အထပ္ထပ္ ခတ္ထားတဲ့ ဦးေခါင္းခြံကို
ဖြင့္ဟျပီး တခုစီ ထုတ္ယူၾကည့္မိရာ
ပထမဆံုး ျမင္ရသည္ကေတာ့
ျပကၡဒိန္ေဟာင္း ၆ ခု ၊

ထို႔ေနာက္ ..... ..... .....
ျဖဴညစ္ညစ္မီးခိုးေငြ႔မ်ား ၊
ထက္ပိုင္းက်ိဳး ေဆးလိပ္တိုမ်ား ၊
တဖြားဖြား ေတာက္ေနတဲ့ မီးၾကြင္းမီးက်န္မ်ား ၊
လက္ညိဳးထိုးမလြဲေအာင္ရွိေနၾက ၊

ရံဖန္ရံခါ ထၾကြေသာင္းက်န္းတတ္ေသာ
သြားကိုက္ေရာဂါပိုးမႊားမ်ား ၊
တဟုန္ထိုးစိုက္၍က်ဆင္းေနေသာ ေလတံခြန္ ၊
ေသြးထြက္သံယို ပုစာၦတခ်ဳိ ႔ ၊
ေအာက္စီဂ်င္နပ္မမွန္ေသာ ေန႔စြဲအထပ္လိုက္ ၊
အျငင္းပြားဖြယ္ရာ ရလာဒ္မ်ား ၊
ဆီစိမ္စကၠဴႏွင့္ ထုပ္ပိုးထားတဲ့
မႈိတက္ေနေသာ လက္ေရးစာမူ ၊

ဟိုးေအာက္ေျခနားမွာလည္း ပစၥည္းတခ်ိဳ ႔
ဖ်တ္ခနဲ ေတြ႔လိုက္ရတယ္ ။
လက္လွမ္းမမွီတာနဲ႔ပဲ
ဦးေခါင္းခြံကို ေတြ႔မိေတြ႔ရာနဲ႔
ထက္ျခမ္းခြဲခ်လိုက္ေတာ့
..... ..... ..... ..... ..... .....

အရင္ဆံုး ခုန္ထြက္လာတာက
သုညမပီသေသးတဲ့ ( သို႔မဟုတ္ )
( ၁ ) တစ္ ျဖစ္ေနဆဲ သုညတစ္လံုး ၊
ညဘက္အိပ္မေပ်ာ္တတ္ေသာ ေရာဂါ ၊
( ညာဘက္ေထာင့္စြန္းမွာ ကပ္ေနလို႔
မနည္းခြာယူလိုက္ရတယ္ )
ထပ္ခါတလဲလဲ အေရာင္တင္ထားရတဲ့
ဒႆနအေတြးအေခၚတခ်ိဳ ႔ ၊
ေသတၱာတလံုးထဲ ေသေသသပ္သပ္ထည့္ထားတဲ့
အိပ္မက္တခုစာ ေဆာက္ထားတဲ့ ခရမ္းႏုေရာင္ တိမ္တိုက္ ၊
( ထြက္ေျပးေနလို႔ မနည္းနဖားၾကိဳးျပန္ထိုးလိုက္ရတယ္ )

ဘာေတြက်န္ဦးမလဲလို႔ သြန္ခ်ၾကည့္လိုက္တယ္ ။
တခုမွထြက္က်မလာေတာ့ဘူး ။
ခြဲထားတာကို ေနသားတက် ျပန္ခ်ဳပ္ေတာ့မွပဲ
လွစ္ခနဲ တခုျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လိုက္ေသးတယ္ ။
လက္နဲ႔ စမ္းၾကည့္ေတာ့လဲ မထိမိဘူး ။
ဟုတ္တယ္ ..... ..... .....
အဲဒါ “ ျပီးျပည့္စံုေသာ မရွိျခင္း သေဘာတရား ”

..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....

ကိုယ္ထည္ပိုင္း ။
ဒီတခါေရာ ဘာေတြထြက္လာဦးမလဲ ၊
ဒီရင္ဘတ္ထဲ ဘာေတြရွိေနမလဲ ၊
ဘာေတြ ..... ..... ဘာေတြ ..... .....
ဘာေတြ .....ဘာေတြ ..... ဘာေတြ
..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ....


သံေခ်းတက္ ဓားတစ္ခ်ာင္းနဲ႔ပဲ
ေက်ာရိုးတေလ်ာက္ ခြဲခ်ၾကည့္လိုက္တယ္ ။
တခၽြင္ခၽြင္အသံေပးေနၾကားမိ ၊
မသံုးျဖစ္ခဲ့ေသာ ေငြအေၾကြေစ့ ၁၂ ေစ့ ၊
စာအုပ္ ၃ အုပ္စာခန္႔ ေရးလက္စ စကၠဴစုတ္မ်ား ၊
ရက္လြန္နံ႐ိုးကင္တစ္ေခ်ာင္း ၊
အေမွာင္ထဲမွာပင္ ခလုတ္လာလာတိုက္ေသာ ျပႆနာမ်ား ၊
လက္ေဗြရာမ်ိဳးစံုႏွင့္ ဂဏန္းေပါင္းစက္ ၊
တ႐ုတ္စကားပင္ ၊
အစြယ္ခ်ိဳးခ်ိဳးေနရတဲ့ ေတာၾကီးေျမြေဟာက္ ၊

ခ်ဥ္သိုးသိုးအနံ႔ရတာနဲ႔ နဲနဲေမႊၾကည့္လိုက္တယ္ ။
ေ၀မွ်ရန္ ဆိုေသာ ေပါင္မုန္႔တစ္လံုး ၊
မိုး ေလကင္းစင္တဲ့ စပ်စ္သီးခ်ဥ္ ၄ လံုး ၊
ျပဌာန္းခ်က္ေတြ ထိုးၾကိတ္ထည့္ထားတဲ့
အေရာင္မြဲမြဲ ကခ်င္လြယ္အိတ္တစ္လံုး ၊
ႏႈတ္ခမ္းပဲ့ ဖန္ခြက္တစ္လံုး ၊
ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ တေထာင့္တည ပံုျပင္မ်ား ႏွင့္
အ႐ွဳိက္တည့္တည့္ကို မွန္တဲ့ စကား ႏွစ္ခြန္း ။

တခုခ်င္း ထုတ္ၾကည့္ေနရတာ
လက္အံေသလာတာနဲ႔ သြန္ခ်လိုက္တယ္ ။

တဒုန္းဒုန္းျမည္သံနဲ႔
လတ္စမသတ္ရေသးတဲ့ ရင္ခုန္သံ လက္က်န္ ၊
ဘယ္သူေရြ ႔သြားမွန္း မသိတဲ့ ဒိန္ခဲ ၊
ကၾကိဳးတန္ဆာေတာက္ပေနတဲ့ ျမင္း႐ိုင္းတစ္ေကာင္ ၊
ျမွားခ်က္ဗလပြနဲ႔ ကတုတ္က်င္း ၊
မဆုတ္ျဖဲျဖစ္ခဲ့ေသာ စစ္မ်က္ႏွာစာ ၊
ရင္ဘတ္တခ်က္တခ်က္ ေအာင့္ျခင္း ႏွင့္
ယခု ေရးေနေသာ ကဗ်ာ ။

ဘာမွ ထပ္ျပီးက်မလာေတာ့ဘူး ။
ဘာမွ ထပ္ျပီးက်မလာေတာ့ဘူး ။
ဘာမွ ထပ္ျပီးက်မလာေတာ့ဘူး ။

ညီစိမ္း ( သိုးမဲ )

သက္တန္႔ေတြ မိုးလိုရြာလာတာ

ျဖစ္မွာပါ ….

( ခ်စ္ . . . တယ္ )

ဒါ… သတိလက္လြတ္ “တ” မိတဲ့

မေတာ္တဆ ခလုပ္တစ္ခ်က္ပါ .. ၊၊        ၊၊

 

ခင္ဗ်ားေလး ရဲ႕ ေရွ႕ေမွာက္မွာျဖစ္ျဖစ္

ခင္ဗ်ားေလး ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာျဖစ္ျဖစ္

တုိးတုိးေလး ေမွာင္ ခ်င္ပါရဲ႕

တုိးတုိးေလး လင္း ခ်င္ပါရဲ႕

 

ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆုိရင္ေတာ့

ျဖစ္ႏိုင္မယ္ ဆုိရင္ နဲ႔ပဲ “စ” ခ်င္တယ္

မိုးေတြ သက္တန္႔လိုရြာလာရင္

ေျပာမယ္ …

ဒါဟာလည္း

မေတာ္တဆ “တ” မိတဲ့

အရုပ္ႀကိဳးပ်က္ ခလုပ္တစ္ခ်က္ပဲ ျဖစ္မွာ…

ေမွာ္မေလး ရယ္

ခ်စ္

တယ္ ….. ၊၊     ၊၊

 

;;